We zijn weer thuis. Na 10 dagen afzien, hebben we 10 dagen rust gehad. Al met al een onvergetelijke reis.

Maar, hoe zit dat nu, zo’n klim naar bijna 6km, met 39 man crew waarvan 6 gidsen, 1 kok, porters (dieren mogen niet op de berg, dus alles wordt met menskracht gedaan, ook vrouwen), en 9 mensen afkomstig van het platste land op aarde?

Onze eerste les (en reddende mantra op de laatste klim) “step by step, day bij day”. En, zoals misschien bekend: Kunjo mwadji, drink veeeel water.

We startten onze reis op ongeveer 1800 meter, en de eerste dag was een leuke wandeling naar 2700 meter, naar het Simba kamp (Simba is leeuw in Swahili). Nog in het zonnetje gezeten, en alles was ok.

De volgende dag een moeilijke (=stijl) wandeling naar 3400 meter, waar de eerste pijntjes kwamen, alsmede de kou.

Daarna een acclimatisatie wandeling naar 3700 meter, waar de regen voor de eerste keer kwam kijken. De hoofdpijnen werden erger, en sommigen hebben meer paracetamol geslikt dan in het hele jaar daarvoor.

Toen kwam het pas: op naar 4700 meter. Het leek zo leuk in het begin, maar nadat wij het diepste punt van de “saddle” (= de pas tussen de beide bergtoppen van de Kili) waren aanbeland, moesten wij omhoog. Dat leek een leuk glooiend weggetje, en we konden het kamp al zien liggen. Maar als dat kamp na 1,5 uur nog steeds even ver weg lijkt, begint het toch wel uitputtend te worden. Eindelijk belandden we er, en hadden we goed zicht op onze laatste klim……

Achteraf hebben onze gidsen gezegd dat ze niet verwacht hadden dat wij het zouden halen, aangezien wij de langzaamste groep waren die ze in lange tijd hadden gezien. Ze hebben nooit uit zichzelf ‘Pole Pole” (langzaam) hoeven te zeggen tegen ons. Maar wat wil je, als je 6 vrouwen hebt, en 5 liter water per dag moet drinken: A lot of pee-breaks! Wij vrouwen denken graag dat dit ons gered heeft, want hoe langzamer, hoe beter. De mannen zijn het daar natuurlijk niet helemaal mee eens.

Maar dan our worst nightmare:

Om 12 uur ‘snachts (=pikkedonker) stonden we op. Het was een graad op 10 onder nul, alles bevroor, ook ons drinkwater. En laat dat nu (samen met chocola) het belangrijkste zijn…

Daar begonnen wij, vol goede moed. En wat was het zwaar, niet te beschrijven. Je bent geheel gedisorienteerd, je loop achter je gids aan, en ziet helemaal niets. Dat duurde eindeloos, en wat ging het stijl.

Toen

Toen ging eindelijk de zon op. We keken omhoog, en zagen binnen bereik de rand van de krater. En we begrepen met ons allen dat we het gingen halen! Een adrenaline stoot ging door ons allemaal heen.

Na het bereiken van de kraterrim, werd er even uitgerust, en kregen we hete thee (!). Maar we moesten nog 200 meter omhoog, over ongeveer 1 km om de echte top te bereiken. Maar dat was geen vraag, we gingen ervoor.

En eindelijk, eindelijk was daar het bord waar we zo hard voor getraind hadden, waar we voor afgezien hadden, en waar we al 12 maanden mee bezig waren.

WE DIDDIT!